బాటసారి – వెండితెర నవల – అట్లూరి పిచ్హేశ్వరరావు

భరణీ  స్టూడియోస్ అధినేత పాలువాయి రామకృష్ణ దర్శకత్వంలో వెలువడిన ‘బాటసారి‘ లో నాయిక పాత్ర పోషించిన భానుమతి,  రామకృష్ణగారి సతీమణి. అక్కినేని నాగేశ్వరరావు నాయకుడుగా నటించిన ఈ చిత్రానికి మూలకధ బెంగాలి నవల ‘బడదీది‘. బెంగాలి  రచయిత శరత్‍బాబు.  ఆ ‘బాటసారి’ చలనచిత్రాన్ని వెండితెర నవలగా ఆవిష్కరించి తెలుగువారికి వెండితెర నవలలను పరిచయం చేసింది అట్లూరి పిఛ్హేశ్వర రావు. త్రిపురనేని రామస్వామి కనిష్ట పుత్రిక చౌదరాణి వీరి శ్రీమతి. ఆ విధంగా  బారిస్టరు, శతావధాని .’కవిరాజు’ త్రిపురనేని రామస్వామి కి అల్లుడు.  అట్లూరి పిఛ్హేశ్వరరావు నాకు తండ్రి. చౌదరాణి నాకు తల్లి.  నాన్న 92 ముగించుకుని 93లో అడుగు పెడుతున్న రోజు ఇది.  బానుమతి పాడిన “ఓ బాటసారి…”  పాట ని ఇక్కడ వినవఛ్హు. 

బాటసారి_baaTasaari

బాటసారి – baa Tasaari

baaTasaari (బాటసారి) film novel – 153 pages was published by the makers of the movie in July 1961.  It was priced 0.75 np.  That would be three annas.

Tidbit

You will notice the banner mentioning the title of the movie is signed GHRao He was quite popular in those days.  I persoanally knew him.  My mother and I were keen on having the signboard for the proposed Rani Book Centre (an exclusive Telugu bookstore) written in Telugu.  Our search brought him to us. He was Hanumantha Rao. In fact he did the first sign board in Telugu for Rani Book Centre in 1969.  What a coincidence!

ఇంద్రజాలికుడు

వరండాలో నుంచి హాలు గుమ్మందగ్గిరకి వెళ్ళి లోపలికి తొంగి చూడ్డం.  అమ్మ కనపడుతుంది శూన్యంలోకి చూస్తూ.    తన పక్కన అందరూ స్త్రీలే.  అమ్మ కి అటువైపు చాప మీద నాన్న కదలకుండా.  ఎవరి దుఃఖంలో వారు.

నేను బేరుమని ఏడవడం.  ఇవతలికి రావడం. వరండాలో పేము కుర్చిలో కూలబడటం. ఏడుపు.  చూట్టూ ఉన్నవాళ్లలో ఎవరో ఒకళ్ళో ఇద్దరో దగ్గిరకి తీసుకోవడానికి ప్రయత్నించడం.  నేను వాళ్ళని దూరంగా నెట్టివేయడం. కాసేపటికి వెక్కిళ్ళు ఆపుకోవడం.  ఈ లోపు మరెవరో హాలులోకి వెళ్ళడం.  మళ్ళీ లోపలినుండి సన్నగా రోదన మొదలవ్వడం.

అది విని నేను మళ్ళీ బిగ్గరగా ఏడవడం.  వెక్కిళ్ళు.  నా స్నేహితులు ఎవరూ పక్కన లేరు.  ఒంటరిని.  ఎవరి దగ్గిరకి వెళ్ళకుండా నేను ఆ పేము కుర్చిలో కూర్చుని ఏడుస్తున్నాను.  చుట్టూ తెలిసినవాళ్ళు, తెలియని వాళ్ళు, బంధువులు, పరిచయస్తులు అందరూ పెద్దవాళ్ళే.

నా స్నేహితులు ఎవరూ లేరు.
వెనక ఎక్కడో నా మోతి ఏడుపు.

ఆ రాత్రి విలపిస్తూ, రోదిస్తున్నప్పుడు వచ్చాడు ఆయన.  ఏవో వాళ్ళతో గుసగుసలు.  లోపల హాల్లోకి వెళ్ళివచ్చాడు. ఆయన్ని గుర్తు పట్టాను.  ఏమి మాట్లాడలేదు. నేను ఏడుస్తున్నాను.  ఎవరో నా పక్కనే ఒక ఫోల్డింగ్ చెయిర్ వేసారు.  కూర్చున్నాడు, ఆయన.  గుర్తుపట్టాను ఆయన్ని. అంతకుముందు ఏవో స్టూడియోలలో షూటింగులలో చూసాను.  ఆయనంటే ఇష్టం కూడా.  నెమ్మదిగా నా ఎడమరెక్క పట్టుకుని దగ్గిరకు తీసుకున్నాడు.  ఒళ్ళోకి తీసుకున్నాడు.  కళ్ళు తుడిచాడు.  ఏవో అవి ఇవి మాటలు చెపుతున్నాడు.  నేను వినడం మొదలుపెట్టాను.  చేతులు కదిలిస్తున్నాడు.  ఖాళీ అరచేతులు.  గబుక్కున అందులో ఒక కలం కనపడింది.  గుప్పెట మూసాడు. తెరిచాడు.  అరచేతిలో ఏమిలేదు.  మళ్ళీ ఖాళీ.  మరో చెయ్యి చూపించాడు.  అందులో ఉంది కలం.  ఈ సారి నాణేలు.  గుప్పిట్లో చూపించి మూసి తెరిచాడు.  లేవు.  తన షర్ట్ జేబులోకి వెళ్ళిపోయినవి.

నా ఏడుపు ఆగిపోయింది.  మళ్ళీ నాకు ఏవో కబుర్లు చెప్పాడు.  తల నిమిరాడు.  బుగ్గలు నిమిరాడు.  కళ్ళు తుడిచాడు.  నా స్నేహితుడి లాగా బుజ్జగించాడు.

లేచి నిలబడ్డాడు.  ఎవరినో పిలిచాడు. వారికేదో చెప్పాడు.  హాలులో నుంచి ఎవరో వచ్చారు.  వరండా లోనుంచి నన్ను హాల్ లోకి, అటునుంచి పడకగదిలోకి తీసుకెళ్ళారు.  నా మంచం మీద పడుకోబెట్టారు.  దుప్పటి కప్పారు.  నేను అలాగే నిద్రపొయ్యాను.

ఆ తరువాత కూడ ఆయన అప్పుడప్పుడు వచ్చేవారు. అమ్మని నన్ను పలకరించేవారు. కాసేపు కూర్చుని కబుర్లు చెప్పేవారు.  ఆయనే రమణా రెడ్డి.

ఇది జీవితమే…కథ కాదు

చదివిన కొన్ని వేల పుస్తకాలనుండి, అక్కడొక అధ్యాయం, ఇక్కడొక పేజి, మరెక్కడినుండో ఒక పేరా, మరో చోట నుండి ఒక పదబంధం తో అద్భుతమైన అనుభవాలతో ఏర్చి కూర్చిన పూలదండ కాదిది.

శిల్పం, శైలి, ప్రక్రియ లతో కథనంకు కావల్సిన దినుసులతో పాఠకులను అలరించాలని వండి వార్చినది అంతకంటే కాదు.  వారేవరో అడిగినట్టు..ఒక మంచి సంపాదకుడు చెక్కిన శిల్పం అసలే కాదు.

జీవితం అలవోకగా, నిర్లక్షంగా, విదిల్చిన గాజుపెంకులు హృదయపు మాంసపు ముద్దలమీద గీసిన గాట్లనుండి, స్రవిస్తున్న రక్తపుబొట్లతో తడిచి పోతున్న పచ్చి గాయాలనుండి జారి పడిన మాటలివి.

 

ఆఫ్సర్ కి కృతజ్ఞతలతో..
పాదసూచికః ౩౧ మార్చ్ ౨౦౧౭ తో బహశ సారంగ సర్వర్స్ డౌన్ అయిపోతాయి. అందుకని నా స్వంత గూగుల్ డైవ్ కి ౨౮ మార్చ్ న లంకె ఇఛ్హాను.

మీకు తెలిస్తే చెప్పరూ!

Atluri Pitcheswara Rao

అట్లూరి పిచ్చేశ్వరరావు రచనల కొరకు ఒక వినతి

కొడవటిగంటి రోహిణీ ప్రసాద్

మరో తరం వెళ్ళిపోవడం మొదలయ్యింది.

మద్రాసులో బాల్యంలో మా నాన్న గారితో వారింటికి వెళ్ళడం కుటుంబరావు గారు, నాన్న గారు సాహిత్యం, రాజకీయం మీద చర్చోపచర్చలు కబుర్లు చెప్పుకుంటూవుంటే ప్రసాద్ గారితో ఏదో కాలక్షేపం చెయ్యడం లీలగా గుర్తుంది.

వారి సాహిత్యం గురించి, వారి సంగీతం గురించి, వారి శాస్త్రీయ రచనల గురించి నా కంటే వివరంగా చెప్పేవాళ్ళూ, విశదీకరించే వారున్నారు కాబట్టి నేను వాటి జోలికి వెళ్లడం లేదు.

దాసరి సుబ్రహ్మణ్యం గారు ఒకరోజు సాయంత్రం  ప్రసాద్‌గారిని తీసుకునివచ్చి “మిమ్మల్నీ కలవడానికి వచ్చాడు’,  అని మా అమ్మకి పరిచయం చెయ్యడం నుంచి బాగా గుర్తు ఉంది. అప్పటికి ఆయన అమెరికాలోనే ఉన్నారు. దాదాపు ఒక గంట ఆ కబుర్లు ఈ కబుర్లు చెప్పుకున్న తరువాత..ఇంకేదో పనిమీద వెళ్ళిపొయ్యారు.  చాలా సీదాసాదాగా, సరదగా నవ్వుతూ ఉండేవారు.Kodavati Ganti Rohini Prasad

మా నాన్నగారిని బాగా అభిమానించేవారు. వారి రచనలన్నింటిని ఈ తరానికి పరిచయం చెయ్యాలని అంటూ ఉండేవారు.
I still remember his cheerful presence in our house and how badly my father took his untimely demise.
I feel your father’s excellent works should be reintroduced to today’s generation. If you have no objection you can get them posted in pranahita.org or prajakala.org and poddu.net. with introductory remarks. In case you are not familiar with typing in Unicode etc I can tell you.”

ఆ మధ్య డెట్రాయిట్‌లో త్రిపురనేని గోపిచంద్ జ్ఞాపకార్ధం జరిగిన సాహితీ సభలలో కూడా త్రిపురనేని సాయిచంద్ ని కలిసినప్పుడు:
In the Detroit meeting I requested Saichand to say a few words about Pitcheswara Rao garu after the discussion on Gopichand garu“, అని చెప్పాను అని కూడా అన్నారు.

అలాగే దాసరి సుబ్రహ్మణ్యం గారి స్మృత్యర్ధం విజయవాడ సభకి వెడుతున్నాను., అనగానే వారిమీద వ్రాసిన వ్యాసాన్ని పంపుతూ “మీరు అక్కడే ఎవరితోనైనా చదివించి వినిపించండి, ప్లీజ్“, అంటు కోరారు.  ప్రజాసాహితి రవిబాబు గారు ఆ సభలో దానిని చదివి వినిపించారు.
స్నేహాశీలి..చిన్నా పెద్దా తారతమ్యం లేదు. అందరితోను కలివిడిగా ఉండేవారు.  చేతనైన సహాయం చేసేవారు.

తరచూ ఈమైల్స్ తో పలకరించే వారు.

నా బాల్యం – సాహిత్యం – మద్రాసుకి ఒన్న మరో గుర్తు కాలగర్భంలో కి జారిపోయింది.

వారి బ్లాగులు:
http://rohiniprasadk.blogspot.in/
http://rohiniprasadkscience.blogspot.in/
కినిగెలో వారి పుస్తకాలు ఇక్కడ:
http://kinige.com/kbrowse.php?via=author&name=Kodavatiganti+Rohini+Prasad&id=122

మై డాడ్ డైడ్ యంగ్

Pitcheswara Rao Atluri (1924 – 1966)

అట్లూరి పిచ్చేశ్వర రావు (1924 -1966)

రచయిత, కథకుడు, నవలాకారుడు,అనువాదకుడు, చలన చిత్ర సంభాషణ కర్త

వికిపిడియలో పిచ్చేశ్చర రావు

ఆయన వ్రాసినవి కొన్ని ఇక్కడ

తెలుగు దిన పత్రిక సాక్షి లో

విన్నవి – కన్నవి

వ్యాసం  ఆంధ్రప్రభ వార పత్రిక లో (౧౯౬౯) ప్రచురితం

కోరిన వరం

ఓ సర్వాంతర్యామి!

నీకు అంతా తెలుసు. నీకు తెలియందంటూ ఈ చరాచరా ప్రపంచంలొ ఏముంటుంది. ఎట్లా ఉంటుంది. ఉండదు. ఉంటే- అయ్యొ! నువ్వు సర్వాంతర్యామివి.

నువ్వు కొయ్యముక్కవంటాడు చిరంజీవి. కళ్ళు తెరవని పసికూన ఇంకేమనగలడు. నువ్వా కొయ్యముక్కవి. నాకు తెలుసు. భగవాన్ నిన్ను గురించి నాకంతా తెలుసు. పసికూనల మాటలకి కోపం తెచ్చుకోవని తెలుసు. దేవుడరుగుమీద కూర్చుని యెందుకలా నవ్వుతావు. భగవాన్, ఈ చిరుతరగ మందహాసం ఎప్పుడూ నీకు పెట్టని నగగానే అట్టే పెట్టుకుంటావా?

హే చరాచరణ స్థితిలయకారణా!

నా దొకటే ప్రార్ధన. ఒకే ఒక ప్రార్ధన. ఇంక నిన్ను ప్రార్ధించను. అయ్యో కాదు భగవాన్, నాలుక తడబడింది. అంతే – నాలుక నీకు తెలియదూ బుద్దేరిహగిన దగ్గిర్నుంచి రోజూ ప్రార్ధిస్తున్నాగా నిన్నేమీ అడక్కుండా ప్రతిఫలాపేక్ష లేకుండా నిష్కామంతో. ఎందుకు ఇదంతా నీతో చెప్పడం? నీకు తెలియదుగనకనా? నేనబద్ధమాడను భగవాన్. అయితే అడిగావనుకో, ఇంటిపెద్ద ఇల్లు మరిచి ఆ పాడుముండ ఏం బాయో-బాయట – వెధవ – భగవాన్! కోపం వస్తోందా, మర్చిపోయాను. భగవాన్ నీకు అందరూ బిడ్డలే. నువు అందరికి తండ్రివే!ఆ. ఆయన, ఆ బాయి యింట్లోనే కాలకృత్యాలన్ని తీర్చుకునేటప్పుడు కోరిన మాట నిజమే. నువ్వు చేసిన మేలు మర్చిపోను బాబు. మర్నాటికి పొన్నుకర్ర టకటకలాడిస్తూ వచ్చిన మనిషి మళ్ళీ ఆ ముండ గడప తొక్కలేదు. చిరంజీవి ఏమంటాడొ తెలుసా భగవాన్. దానికి వేరో ఏదొ కారణం ఉందంట! ఆయన్ని ఆ రాత్రి ఎందరో దబాయించారంట. ఆ ముండ దబాయించేవాళ్ళ వెన్ను చరిచిందంట. భగవాన్, వాడు పసికూన. నాకు తెలియదూ? నిన్ను ప్రార్ధించినదానికి, వరమడిగినదానికి నాకు తెలియదూ? అంతా నీ మహిమే! ఎన్ని లక్షల గుర్రాలా కళ్ళేలు నీ చేతిలో వున్నాయ్యో ఆ నెత్తురుగుడ్డుకేం తెలుసు? అయ్యో అంతా నీకు తెలుసు భగవాన్. నీకంతా తెలుసు.

ఒహో, ఆపద్భాంధవా!

ఆపదొచ్చినప్పుడల్లా నిన్నెప్పుడూ మరవలేదు. నా అపదలన్ని తీర్చింది నువ్వుగాదూ. నీ అండలేకుండా యీ సంసారనావని యీదగలిగేదాన్నా నీకు తెలియదూ – అయితే భగవాన్ నిన్ను పొగుడుతున్నాననుకోకు. ఈ అపదలన్ని ఇంత తెలికగా చిక్కుతీస్తావే! ఇదంతా మాయేనా? ఇదంతా నాకెందుగ్గాని, యిలాగే వస్తాను భగవాన్. తలంటుకుని, చాకలి మడతవిప్పి, కట్టుకుని, కుంకం పెట్టుకుని, చిక్కు వీడని జుట్టుతో – నీకు తెలియదు గనకనా ఇట్లాగే నీ ముందేట్లా కూర్చున్నానో అట్లాగే అచ్చంగా అట్లాగే – వస్తున్నాను, వస్తాను, ఆయనేమంటారో తెలుసా భగవాన్. మీదగ్గరకు వచ్చినఫ్ఫట్లోఉన్న ఉత్సాహంలో వెయ్యోవంతుగూడా ఉండదట ఆయన్ని చూసినప్పుడు. వొట్టి కొంటి మనిషి భగవాన్. ఆయన యెన్నెనోళ్ళోచ్చినా పెళ్ళిడూకొచ్చిన మనవాడున్నాడనైనా మానరు ఆ మాటలు. నీకు తెలుసుగా ఆయన నైజం. అంతే. యెప్పుడూ అంతే.

యెన్ని సార్లు చెప్పానని? యే వయసుకు ఆ మురిపెం ఉండాలని.యీడు దాటితే కోట దాటుతారు. ఆ చిరంజీవికి మూడుముళ్ళు వెయ్యండి అని యెన్ని సార్లు చెప్పాను! యెన్ని సార్లు- వింటేనా? చెవిని యిల్లు కట్టుకుని పోరాను. ఊహూ!

నీ పెళ్ళికి ముందు మీ అమ్మనీ అయ్యనీ నిద్ర పోనిచ్హావని నాకు నమ్మకం లేదు అంటారుగదా! భగవాన్! దానికి దీనికి ఏమన్నా సంబంధం వుందా, నువ్వే చెప్పు భగవాన్?

నాకు అమ్మా, అయ్యా వున్నారుకాబట్టి సరిపోయింది! వాడికి అమ్మా? అయ్యా? వాడు కళ్ళు తెరవకముందే నీ దగ్గిరకు వచ్చారు గదా?

హా సృష్టిలయకారణా!!

నీకు తెలుసునుగా – ఒక్కగాను ఒక్క ఆడబిడ్డ మనవణ్ణీ కన్నది గదా అనుకుంటే యిట్టే యెత్తుకునిపోతివి – ఈ దేవుడరుగుముందు కూర్చుని యెంత యేడ్చాను. యేం లాభం? నీ గుండె కరగ లేదు.

నాకు తెలుసు, నీ గుండె వెన్నపూసలాంటిదని – యేం లాభం? అదంతా నీ ఇష్టం అనుకుని అల్లుణ్ణి తెచ్చుకుని ఇంట్లో పెట్టుకుంటే ఆయన్నీ అంతే చేస్తివి – పిల్లణ్ణి చూసుకుని యింట్లో పెట్టుకుంటే భోరున యేడ్చాడు. మీకు అప్పగించి వెల్తున్నానని చెరువైపొయ్యాడు. వాడి కోసం పెళ్ళిమానుకున్నానన్నాడు. పెళ్ళి చేసి ఒక యింటివాడ్ని చెయ్యండని గడ్డం పుచ్చుకున్నాడు. నీకు తెలుసుగా..అప్పుడే నీ దగ్గిరకి పరిగెత్తుకొచ్చానుగా – యేం లాభం!

హూ! హే భగవాన్!

నిన్నేమి అనటంలేదు. ఏమని యేంలాభం! అప్పటికే అన్ని అయిపొయ్యే. నువ్వు మాత్రం యేం చెయ్యగలవ్. మంచివాళ్ళకీభూమ్మిద నూకలుండవని నువ్వేగదా అన్నది. అన్నమాటమీద నిలబడవద్దా అనుకున్నాను. అంతే భగవాన్, నిన్ను తిట్టాలేదు, తిమ్మాలేదు. యేమి అనలేదు.

అయితే వాడు – అదే – మా చిరంజీవి పెళ్ళిచేసుకోనంటాడు గదా. యిదేం ఖర్మ భగవాన్! నా మాట మర్చిపొయ్యావా భగవాన్! అందరూ నన్ను ఉమ్మేస్తున్నారు. నీకేం. ఆ దేవుడరుగుమీదనుంచుని సాంబ్రాణిపొగ కళ్ళల్లోకొస్తున్నా అట్లాగే నవ్వుతుంటావయ్యే – అయ్యో! – అయ్యో. నీ తలంతా అదేంటి నల్లగా కరిధూపం!

ఇక్కడేమి మసిగుడ్డకూడాలేదు. యేం ఫరవాలేదు. నా చీర చెరగుతో తుడుస్తాను. కొంగుతో కొత్త చీర కొంగుతో తుడిచాను. చూసావా నువ్వంటే నాకెంత భక్తో!

ఆ! విన్నావా? యీ విడ్డూరం విన్నావా? పెళ్ళి చేసుకోకుండా మీ తాత వున్నాడా, మీ తండ్రి వున్నాడా? ఎవరన్నా పెళ్ళి చేసుకోం అన్న వాళ్ళని చూసారా అంటే సంత పాకల్లో వందల కొద్ది ఉన్నారంటాడు! అని వూరుకోడు, నవ్వుతాడు. పెళ్ళిచేసుకోనివారు బోలెడు మంది వున్నారంటాడుగదా, యెట్లా భగవాన్?

నేను వూరుకోలేదు భగవాన్. నీకు తెలియదూ. నేనూరుకుంటానా? వూరుకుంటే యెట్లా? వూరుకోవాలట! యెట్లా వూరుకోకేం! వాళ్ళకి పిల్లలిస్తామన్నవాలేర్రా, నీకేం రారాజువి. పిల్లని, పిల్లతో పాటు కట్నాన్ని యిస్తామన్నవాళ్ళు కో అంటేఅ కోటి మందిరా అన్నాను. ఒక్క అమ్మయినేగా చేసుకునేది, మిగతావాళ్ళందరూ ఏమౌతారంటాడు. యీ కాలపు పిల్లలికి నువ్విచ్చిన తెలివేనా అది భగవాన్? అంతా తెలిసి యింత అయోమయాన యెలా పడ్డావ్ భగవాన్?

నా ఒఖ్ఖ మాటే కాదు ఎవరి మాటన్నా ఖాతర్లేదు. వాళ్ళ పెదనాన్న వచ్చి వంశాన్ని నిలబెట్టవురా అని అడిగితే నా పొలం కట్టుబడి చాలటంలేదా అని అడిగాడు. వాళ్ళ పిన్ని వచ్చి మీ అమమ్మ ముఖమైన చూసి చేసుకోరా ఆ మూడు ముళ్ళూ చూసి కన్ను మూయాలనుకుంటోది అని అంటే అమ్మమ్మని ఇంకో పదికాలాలాపాటు బ్రతకనీయండి, ఇవ్వాళే పెళ్ళి చేసుకుంటే రేపే కళ్ళు మూస్తుందేమో అని అంటాడు. చెల్లెలుని కళ్ళల్లో పెట్టుకుంటాడు. వదెన్ని చూడాలని ఉందంటే పట్టు చీర పట్టుకొస్తాలేమ్మా అని అంటాడు.

యేమిటి భగవాన్! యిదంతా? యెవరి మాటకి..యెన్నడూ ఎదురు చెప్పని వాడికి యిదేమి గుణం? నీ కాళ్ళు పట్టుకుంటాను, ఆ గుణం తీసెయ్యి బాబు. నీ సంకల్పంలేనిదే గడ్డిపూచ కూడ కదలదుకదా!

అయ్యో కారణకారణా!

నాకు తెలీకడుగుతాను, ఇవ్వన్నీ నువ్వే అనిపిస్తున్నావా వాడితో!ఒహో! చిదచిద్విలాసా!

ఈ మహాకల్పనతో మాయకట్టు కట్టి నాటకమాడిస్తున్నావా నళిననేత్ర! ఆడిన నాటకం చాలదూ..అసలు ఆ మాటే మర్చిపోయాను. యీ ఆట కట్టిపెట్టు మహానుభావా!

నాకు తెలియదూ..మా చిరంజీవి సంగతి, నోరు తెరిచి యెరగడు. అలాంటి వాడు మాటల పుట్టయిపోయే. పెళ్ళి చేసుకోవటమంటే మాటలు కాదంట. పెళ్ళాన్ని పోషించాలంట. (అదెవళ్ళకు తెలియదో! చేసుకున్నవాళ్ళందరూ పోషించటంలా? బ్రతికనంతకాలమూ పొరపచ్చాలేకుండా బ్రదకాలంట. మేమంతా బ్రతకటంలా? ఆయనా నేను ఎన్నిసార్లు పోట్లాడుకోలేదు? మళ్ళీ మాట్లాడుకోలా! మళ్ళీ క్రిందా మీద పడలా?)

ఒకళ్ళ గుణాలు వొకళ్ళకి తెలియాలట! ముందు బాగా తెలిసివుండాలట. (వాడు చిన్నప్పటినుంచి యెరిగినవాళ్ళూ యెంత మంది లేరు? ఒట్టి పిచ్చివాడు. యెంతమంది స్నేహితులనుకున్నాడు. యెంతమంది మోసపుచ్హారు. ..జేబులో పదిరూపాయలనోటేసి కెళ్ళితే ఇంతటికొచ్చేటప్పటికి రాగి దమ్మిడి వుండదే? ..వున్న గుణాలు మారవు పిచ్చి కాని..తెలీని గుణాల్ని సందేహించాడు. మారిన గుణాల్తో మెలగ్గలుగుతాడా?)

యెందుకొచ్చిన మాటలూ యివన్నీ? కూటికా? గుడ్డకా? యెందుకివన్ని నేర్పావు భగవాన్ యివ్వని వాడికి?

యెం చెప్పినా వినడయ్యె, యెట్లా భగవాన్? నీకు పుణ్యం వుంటుంది, ఆ శంఖం వూదుదు, ఆ చక్రం తిప్పుదూ, ఆ గద తిప్పుదూ, ఆ చిరునవ్వు మానుదూ.

అయ్యో! అయ్యో! ఇదేంటి, ఇట్లాగా నేను ప్రార్ధించాల్సింది? అయ్యో! అయ్యో!

ప్రొదెక్కింది, ఆయనొచ్చేవేళయింది. విసిగెత్తుతోంది భగవాన్. ఇంకేమి లేదు. ఆ! విన్నావా! నువ్వు వినకేం. నీకు వినపడనిదేముంటుంది కనక! వూళ్ళొ వాళ్ళేమనుకుంటున్నారో విన్నావా? అది సాగితే ఇదేందుకు? అంటున్నారు. పాపం, ఆ బిడ్డని పట్టుకుని అట్లా నోటికొచ్చినట్లల్లా అంటారుగదా భగవాన్, ఏమనాలి వాళ్లని?

తల్లీ తండ్రీలేని అనాధుణ్ణి అట్లా అందరి నోళ్ళళ్ళో పడేస్తే పుణ్యమా? పురుషార్ధమా? నీకు తెలుసునని నాకు తెలుసు భగవాన్!

యెన్నెన్నో పడ్డాను, యెన్నెన్నో భరించాను. ఇంక నా వల్ల కాదు. యీ పాడు కాలంలో బ్రతకలేను. నన్నేతుకుపో నాయనా, నాకింకా నూకలున్నాయా? అయితే నా మనమడికి, చిరంజీవికి ఆ మూడుముళ్ళు పడేటట్టు చూడు బాబూ.

ఆయనొచ్చేవేళయింది. ఆ వొచ్చేవాళ్ళ పిల్లనన్నా చేసుకునేటట్లు చూడు భగవాన్. ఆ పిల్ల చక్కని చుక్క. గోదేవి లాంటిది. వాళ్ళూ వున్నవాళ్ళూ. కట్నమిస్తారు. వెండి సామాను పెడతారు, వాడు యిష్టపడితే చాలు. కాస్త యిష్టపడమని చెబుదూ, ఇన్ని మాటలనిపించినవాడివి, ఆ ఓక్ క్ ఖ మాట అనిపించలేవూ?

నాకు తెలుసు, అంతా నీకు తెలుసు, నీకు తెలుసని, నాకు తెలుసు. నాకు తెలుసు. నువ్వేం చెయ్యమంటే అది చేస్తాను. ఏకాదశి చెయ్యనా? శనివారం వుండనా? అన్నీ చేస్తాను. ఆ వొక్క మాట నెగ్గించుదూ, కావల్సినన్ని కొబ్బరికాయలు కొడతాను.

పెళ్ళి కాగానే వారిద్దరితో మ్రొక్కిస్తాను. అంతా నీదే. నీవు మ్రొక్కించుకోవాలంటే మ్రొక్కనివాళ్ళేవరు?

అంతే, నేను కోరేది దేవుడా! అలా, ఆ! సురుచిర మందహాసం!

సర్వాంతర్యామి! చరా చర స్థితిలయకారణా! ఆపద్భాంధవా! కారణగారణా! చిదచిద్విలాసా! మహానుభావా! ఓ దేవుడా!

హే! భగవాన్! యీ చిక్కులో చిక్కుకున్న చిక్కును విడదియ్యవూ?

(ప్రచురణ కాలం 1954)
కధకుడు: అట్లూరి పిచ్చేశ్వరరావు.
(1925 ఏప్రిల్ 12 – 1966 సెప్టెంబర్ 26)

//
id = 20806;
// ]]>

Reblog this post [with Zemanta]

సృజనాత్మకం

ఆ తల్లి పిల్లల్ని పోషించే విధిని నిర్వహించలేనట్లే, పెద్ద మనిషిసాంఘిక చైతన్యానికి దారి చూపలేడు.

సంఘంలో చైతన్యం కలగాలంటే, సృజనాత్మక రచనలు కావాలి. సృజనాత్మక రచనలు, సంఘంలో చైతన్యాన్ని విద్యుద్దిపించాలాంటే, సాంఘిక సంసృతీ సంప్రదాయాలు అందులో సంలీనం కావాలి. మన సాంఘిక ప్రాచీన జీవితంలోని చచ్చుపుచ్చుల్ని దులిపి, కడిగి, యేరి, సజీవభాషనూ, రూపాల్ని, సాంకేతికాలనూ స్వీయం చేసుకోవాలి. అప్పుడుగాని ప్రజల హృదయతంత్రుల్ని మీటి సంగీతాన్ని పలికించలేము.

ఈనాడు గలగల తొణికే విషాదాశ్రువుల్ని , కణకణ మండే విలాపాగ్నూలని, సాహిత్య రూపాల్లో సాక్షాత్కరింపజేసుకోవాలి. దారిద్ర్యాలను పరిష్కరిస్తూ, దౌర్జన్యాలను బహిష్కరించే బాటలకు రూపులు దిద్దాలి.

వ్యదార్థజీవితాల యధార్ధాన్ని చిత్రిస్తూ, సంఘానికి భవిష్యత్తు చూపే సోపానాలను నిర్మించుకుంటూ సంఘం అంతా హర్షాన్ని పూచేట్లు చేసుకోవాలి.

అదే ప్రజా సాహిత్యం. ప్రజాసామాన్యం అంతా నిరక్షరాస్యులుగా వున్న మధ్య యుగాలలో గూడా ఉత్తమ సాహిత్య రూపాలు ప్రసిద్ధి కెక్కాయి. ఆ నాటికి నియమితమైన సాహిత్య చైతన్యంతో, ప్రజాజీవితాన్ని తరచి, ప్రజలిని కలవరపరచిన సమస్యల్ని వారి హృదయాలకు హత్తుకునేట్లు చిత్రించిన సంస్కృతీ రూపాల్నీ, ఈ నిరక్షరాస్యులైన ప్రజలే అత్తారు బలంగా దాచుకుని, ఆనందించారు; ఈనాడు అంతే.

బుధనిర్వచనం
నిరక్షరాస్యుడు: కుక్షి కోసం చక్షువులు మూసుకునే మనిషి.

అట్లూరి పిచ్చేశ్వర రావు

కార్టూన్లు

వినతి
“విన్నవి – కన్నవి” అనే అనే శీర్షికతో, అట్లూరి పిచ్చేశ్వర రావు ఆ నాటి పత్రికలో వ్రాసిన వ్యాసాలివి. సుమారు రెండు దశాబ్దాలకు పైగా ఆయా సమకాలిన ఘటనలపై వ్రాసినవి. వ్యక్తులు పరిస్థితులు మారినా, ఈ నాటికి వర్తించే విమర్శనా, వ్యంగ్యము ఈ రచనలలోని విశిష్టత.

అందులో ఒకటి ఇది.

* * *
” ఇంటా బయటా కూర్చున్నప్పుడూ, తిరుగుతుండగాను కనిపించిన వ్యక్తులు మాట్లాడిన మాటలు ఇవి. సంస్కరించకుండా విన్నవి విన్నట్లు, కన్నవి కన్నట్లు ఒక వరుసా క్రమము ఏర్పరచకుండా మీకు ఒప్పచెబుతున్నా. అయినా వరుసా క్రమము ఏర్పడి వుంటే అందుకు గౌరవం ఆయా వ్యక్తులకే దక్కుతుంది. ఆయా మాటలు నాకు వినబడేంత చేరువగా మాట్లుడుకున్నందుకు వారందరికి ధన్యవాదాలు.” – అట్లూరి పిచ్చేశ్వర రావు
***

రెడ్డేమంటున్నాడు?

గోదావరి వరద బాధితులకి సహాయం చెయ్యండి.

మా కర్నూలికా వరదలు రావు.

దొడ్డిగుమ్మం గొళ్ళెం వూడదు.

నా సీమ రాయలసీమ కాదండి.

ప్రకాశం అవుతాడంటారా?

దిడ్డిగం వేసి ముడ్డితొ దాటే వారుంటారు.

ఏమో లెండి. బట్టతలలు బట్టతలలే మొకాళ్ళూ,

మోకాళ్ళే

ఎన్ని చెప్పినా ఆయన రాజాకీయనుభవాని

కున్నంత వయసుగూడా లేదాయె వీళ్ళకి.

అబ్బో! మా మంచి విగ్రహం!

ఎంత మంచి కాకపొతే అంతమంది పోలీసులు

కాపలా కాయవలసి వచ్చిందంటారు.

విగ్రాహాలకి ఆగ్రహం వుండదు. ఒకటే

నిగ్రహం.

అదే మృగ్యం.

మీసాలు లేనివరికి రోసాలు మిక్కుటం.

ఆర్డినెన్సులు పెట్టడంలో అగ్రతాంబూలం మనదే చూడండి.

* * *