పరాత్పర రావు

పరాత్పరరావు తండ్రి అయ్యాడు. కొడుకు. మూడోనెలకి తల్లి తండ్రులు వద్దన్నా బయలుదేరింది అతని భార్య అత్తారింటికి.  ఎల్లుండి వచ్చేస్తుంది తన కొడుకుతో. సైకిల్ని చాలా వేగంగా తొక్కుతున్నాడు. రాబోయే కొడుక్కి బేబిపౌడర్ కొనడానికి. హార్బర్ ని ఆనుకుని ఉండే వన్ టవున్‌లోనే స్మగుల్డ్ గూడ్స్ అమ్ముతారు.  తన కొడుక్కి కావల్సిన యార్డ్‌లి బేబి  పౌడర్, బేబి సోప్ అక్కడే దొరుకుతాయి.  విదేశాలలో తయారు చెయ్యబడింది కాబట్టి తన కొడుకు మృదువైన చర్మానికి ఆ బేబీ పౌడరే అనువైనదని అతని పరిశోధనలో తెలింది.

అసలు తన భార్య గర్భందాల్చిందని గైనకాలజిస్టు చెప్పిందగ్గిరనుండి అతను గర్భిణి కోసం తీసుకువలసిన జాగ్రత్తలు, శిశువుల ఆరోగ్యానికి తగిన సూచనలు సేకరించడం మొదలు పెట్టాడు.  విదేశి పత్రికలైతే సరైనా సమాచారం ఇస్తాయని, వాటిని అద్దెకిచ్చే లైబ్రేరికి చందా కట్టాడు. బెంకు నుండి వచ్చిన తరువాత ప్రతి రోజు రాత్రి పది పదకొండు గంటల వరకు అవన్నీ వివరంగా చదివి తనకి ముఖ్యమైనవి అనుకున్న వాటంటిన్ని ఒక నోట్‌బుక్‌లోకి ఎక్కించేవాడు.

పరాత్పరరావు ఒక్కడే.  తోబుట్టువులు లేరు. హృద్రోగంతో తండ్రి చిన్ననాటే పొయ్యాడు. తల్లీ  కష్టపడి అతనిని చదివించింది. అతను కూడ తల్లిని ఇబ్బంది పెట్టకుండా బి.కామ్ వరకు చదువుకుని ఒక జాతీయ బేంకులో ఉద్యోగం సంపాదించుకున్నాడు.  పెళ్ళి చేసిన తల్లి తన బాధ్యతలు తీరినవనుకుంటూ ఒక తెల్లవారు ఝామున “కృష్ణా రామా” అనుకుంటూ వెళ్ళి పోయింది.  భార్య సుగుణవతి.  భర్తని కంటికి రెప్పలా చూసుకుంటుంది.  అందుకే ఒంటరిగా ఏమి ఇబ్బందులు పడతాడో అనుకుంటూ తల్లీ తండ్రీ ఉండమంటున్నా ఆగకుండా వచ్చేస్తోంది.

ఎఫ్ఫుడూ బస్సుల్లో తిరిగే పరత్పార రావు ఆరోజున రైల్‌వే స్టేషన్ దగ్గిరనుంచి ఇంటికి వెళ్ళడానికి ఆటో మాట్లాడాడు. బస్సులో ఒకవేళ సీట్ దొరకకపోతే కొడుకు, ప్రయాణికుల మధ్య, వారి ఒత్తిడికి నలిగిపోతాడేమోనని. అంతే కాదు  జలుబు, కామెర్లు లాంటి వ్యాధులున్న ప్రయాణికులుంటే తన కొడుక్కి అంటుకుంటాయేమోనని భయం కూడా ఉంది పరత్పార రావుకి.

మొదట్లో భయపడ్డా తరువాత తరువాత కొడుకు మలముత్రాలతో ఉన్న గుడ్డలను ఉతికి ఆరేయ్యడం నేర్చుకున్నాడు. ఆ బట్టలని కూడా మాములు నీళ్లతో కాకుండా డెట్టాల్ కలిపిన వేడి నీళ్ళతో తనే ఉతికి ఆరేసే వాడు,భార్యని మిగతా పనులు చేసుకోమని అంటూ.  అతని జాగ్రత్తలు చూసి భార్య మురుసుకునేది.  కొడుకు కోసం వాడే పాల సీసాలని, గ్లాసులని కూడ వేడి నీటితో శుభ్రంగా కడిగేవాడు. అలసటతో భార్య నిర్లక్షం చేస్తే  ఆ పాల సీసాలోనో,  ఆ పాల పీక ల్లోని, బట్టల్లో ని సూక్షక్రిముల మూలంగా తన కొడుక్కి ఏదైనా అంటు వ్యాది సోకవచ్చ్చని భయపడి తనే కడిగేవాడు.

కొడుకుని ఎత్తుకుని తిప్పడం మొదలయ్యింది. ఒకానొక రోజు బాంకికి వెళ్లడానికి చక్కగా ఇస్త్రీ చేసిన బట్టలు వేసుకుని షూష్ వేసుకుని బార్య ఇచ్చే కారియర్ కోసం ఎదురుచూస్తుంటే, మంచం మీద ఉన్న కొడుకు ఏడుపు అందుకున్నాడు. పరాత్పరరావు ఆ షూష్‌తోనే పడక గదిలోకి వెళ్ళి వాడిని ఎత్తుకున్నాడు.  ఆ బట్టలమీదే ఆ ముద్దుల కొడుకు తన విసర్జన కార్యక్రమాన్ని పూర్తి చేసాడు.  పరాత్పర రావు ఏమి విసుక్కోలేదు.  పైగా వాడిని బెదిరిస్తూ అరుస్తున్న తన భార్యని చిన్న పిల్లవాడు, వాడికేం తెలుసని అరిచి లాభం లేదని సముదాయిస్తూ బట్టలు మార్చుకుని ఆఫీసుకు పరుగెత్తాడు.

సాయంత్రం రాగానే పాటీ ట్రైనింగ్ అని అంటూ తనతో పాటే స్నానాల గది కి తీసుకువెళ్ళి వాడిని అక్కడే వాడి కుర్చిలో కూర్చోబెట్టి తన కార్యక్రమాలు తీర్చుకునేవాడు.  ప్రతి రోజూ అదే దిన చర్య.  మొత్తానికి పరాత్పరరావు కొడుక్కి అర్ధమయ్యింది..’డగ్గుల్‌’ వచ్చినప్పుడు చెబితే అమ్మ గాని, నాన్నగాని తనని టాయ్‌లెట్ గదికి తీసుకువెడతారని.  అలా వాడు ‘డగ్గుల్‌’ వస్తోందని అంటూ టాయిలె‌ట్ ని చూపించినప్పుడల్లా ఆ ఒక మంచి అలవాటు నేర్పించినందుకు ఆనందించడం మొదలైనది.

వాడి మొట్టమొదటి తప్పటడుగులని చూపించిన భార్యని చెంపలమీద ముద్దుపెట్టుకుని తన ఆనందాన్ని తెలిపాడు.  ప్రతిరోజు ఉదయం వాడిని నడిపించుకుంటూ గుమ్మందాకా తీసుకెళ్ళి తీసుకు వచ్చేవాడు.  అలా ఐతే వాడి కాళ్ల కండరాలకి బలం వస్తుందని చేసేవాడు.  తనకాళ్ల మీద కూర్చోపెట్టుకుని వాడికి తనకి తెలిసిన శతకాలలోని పద్యాలు వినిపించేవాడు.  ఎక్కాలని వల్లెవేసేవాడు.  వాడు అలా వింటూ వుంటే త్వరగా వాడికి మాటలు వస్తాయని, వాక్శుద్ది ఉంటుంది అని అతనేక్కడో చదివిన జ్ఞాపకం ఉంది అతనికి.

వాడు నోరారా “అమ్మ” అని పిలిచినప్పుడు కొంచెం బాధవేసిందతనికి. వెంటనే పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్ళి టూ-ఇన్-వన్ టేప్‌రికార్డర్ కొనుక్కుని వచ్చాడు.  “నాన్న” అన్న పదం వాడి నోటివెమ్మట రాగానే రికార్డ్ చేసుకోవడానికి.

“I think, therefore I am” అన్న డెస్‌కార్టెస్ సూత్రాన్ని తన కొడుక్కి ఎన్ని విధాలుగా నూరి పోయ్యాలో అని నిరంతరం ఆలోచించేవాడు.  ఆ సూత్రంతో అతని మేధస్సు పెరగాలని పరాత్పర రావు కోరుకుంటున్నాడు.  అలా ఆలోచనల ద్వారా, ఏమిటి, ఎందుకు అనే ప్రశ్నలకు అతని కొడుకు తనదైన అన్వేషణలో జవాబులు తెలుసుకోవాలని తద్వార వచ్చే జ్ఞానంతో సమాజానికి హితం చెయ్యాలని కోరుకుంటున్నాడు.

వాడు పెద్దవాడయ్యాడు.  ఇంటి గుమ్మందాటడం తెలిసింది.  ఇక వాడిని ఆపడం కష్టం అని తెలిసిపోయింది.  మూడు చక్రాల సైకిల్ కొన్నాడు.  దానికి బెటరీ హారన్ను, బెల్లు రెండు ఉన్నవి.  అదెక్కి వాడు తిరుగుతుంటే..ఏనాటికైన వాడు అంబాసిడర్ కారులో తిరగకపోతాడా అని అనుకునేవాడు. వాడిని ఎత్తుకుని మెట్లు ఎక్కి డాబా పైకి రాత్రి పూట తీసుకుని వెళ్ళేవాడు.  ఆకాశంలో  చందమామని నక్షత్రాలని చూపించి పాలపుంతలని గురించి చెప్పేవాడు.  వాడు నోటమ్మట ప్రశ్న రావడం ఆలస్యం దానికి జవాబిచ్చేవాడు.  ఒకవేళ తనకి తెలియకపోతే తెలుసుకుని, వాడికి గుర్తు చేసి మరీ చెప్పేవాడు. వాడికి బుద్ధీ జ్ఞానం కలగాలి, పెరగాలి అనేదే అతని ధ్యాస.  వాడికి ఆ రెండింటితో పాటు దేహధారుఢ్యం కూడా కలగజెయ్యాలి కదా అనుకున్నాడు.  వాడు ఒక కార్పోవ్, ఒక కాస్పరోవ్, ఒక బాబి ఫిషర్ లాగా తయారవ్వాలంటే మరి అవన్ని తప్పవు కదా! వారి లాగానే నడవాలి, పరుగెత్తాలి, ఈత కొట్టాలి.  ఏకాగ్రత కోసం యోగా కూడా నేర్చుకోవాలి. అందుకని జింఖానా క్లబ్‌లో సభ్యత్వం కోసం అడిగితే యాభైవేలన్నారని స్విమ్మింగ్ పూల్, షట్‌ల్ కోర్ట్ కోసం నెలకి వందరూపాయలు సభ్యత్వం తీసుకున్నాడు.

తన శక్తికి మించినదైనా మంచి స్కూల్లోనే వేసి చదివించాలని అనుకున్నాడు.  కాని ఆ ధనవంతుల బడిలోకి పిల్లలు ఒక రోజున వచ్చిన కారులొనే మరో రోజు రారని తెలిసి తన కొడుకు సిగ్గు పడతాడని, పొరబాటున అతని క్లాస్‌మేట్స్‌తో అవమానింపబడితే మానసికంగా దెబ్బతిని కుంగిపోతాడేమోనని ఉన్నవాటిల్లో కొంచెం మెరుగైన కాన్వెంట్ స్కూలులోనే చేర్చాడు..తన తాహతుకి మించినదైనా!  కంప్యూటర్లే ఇక భవిష్యత్తు అని గ్రహించిన పరాత్పర రావు కొడుకుకి ఏడొ ఏటే కంప్యూటర్ని పరిచయం చేసి వాడిని కంప్యూటర్ ఇన్స్టిట్యూట్ లో ప్రోగ్రామింగ్ కోర్సులలో చేర్చాడు. పాస్కల్, ఫోర్ట్రాన్, బెసిక్,డిబేస్, నెట్‌స్కేప్ నావిగేటర్ అని వాడి నోటినుండి చిలుకపలుకులు రాలుతుంటే మురిసిపొయ్యాడు.

డిల్లీ కెడుతున్న తన మిత్రుడితో కొడుకుకోసం మెకానో సెట్‌ తెప్పించాడు. దానితో వాడి ఇంజినీరింగ్ బుర్ర పదునెక్కుతుందని.  తెలిసినవారి బంధువులేవరో జర్మనీ నుండి వస్తూన్నారంటే వారితో లిగో కిట్ తెప్పించుకున్నాడు..వాటితొ తనకొడుకు ఇల్లు మోడల్ కడుతుంటే చూసి ఆనందించాలని.  వాడు మెకానోతో చేసిన మొడల్స్‌ని, లిగోతో కట్టిన ఇంటి డిజైన్‌లని పది మందికి కనపడేటట్టు హాలులో తన 14 అంగుళాల బ్లాక్ అండ్ వైట్ టి.వి మీద నిలబెట్టేవాడు. అందులో అహంకారం లేదు..తన కొడుకు మేధని వాళ్లకి తెలియజెబుతున్నాని అనుకునేవాడు.

మాములు కథల పుస్తకాలు కాకుండా, రంగు రంగు బొమ్మలతో ఉండే పుస్తకాలు కొనేవాడు కొడుకు కోసం.  వాడిని ఒళ్ళో కూర్చోపెట్టుకుని ఆ పుస్తకాలు పైకి బిగ్గరగా చదివేవాడు.  కొడుకు విని నేర్చుకుంటాడని.  రోజూ స్కూల్‌కి తనే తీసుకుని వెళ్ళేవాడు.  సాయంత్రం తనే తీసుకుని వచ్చేవాడు.  మరి అలసి పోతున్నాడని..బాంక్ లోను తీసుకుని స్కూటర్ కొన్నాడు.  దాని మీదే వాడిని స్కూల్‌కి తీసుకువెళ్లడం, రావడం.  టి విలో ఇంగ్లిష్ వార్తలు చూపించి, వినిపించేవాడు.  జెనరల్ నాలెడ్జ్ తో పాటు నాలుగు ఇంగ్లిష్ ముక్కలు కూడా త్వరగా వంటబడతాయి అని.

సెలవు రోజుల్లో..అవకాశం ఉన్నప్పుడల్లా తనుంటున్న మహనగరంలోని విశ్వవిద్యాలయాలు, గొప్ప గొప్ప కాలేజీలు పెద్ద పెద్ద భవంతులు చూపించి వాటి గొప్పదనం వాడికి వివరించేవాడు.  వాటి నుండి కొడుకు స్ఫూర్తి పొంది అతను ఎంచుకున్న రంగంలో నిష్ణాతుడు అవుతాడు అని.  ఏమాటకామాటే చెప్పుకోవాలి..ఎప్పుడు కూడా తన కొడుకుకి నువ్వు ఇంజినీరు కావాలనో,  డాక్టరు కావాలనో అని చెప్పలేదు.  అతని ఇష్ట ప్రకారమే వాడిని చదివించాలని ఆ పరత్పరరావు ఆకాంక్ష.

పరత్పరరావు ఉంటున్న ఇల్లు అద్దె ఇల్లు.  అప్పటికి ఇంకా ఆ మహానగరంలో ఫ్లాట్లు, ఆపార్ట్‌మెంట్లూ రాలేదు. ఒకానొక శుభదినాన ఇంటి యజమాని వచ్చాడు.  కాఫీ తగిన తరువాత “ఐ హావ్ న్యూస్ ఫర్ యు. మై సన్ ఈజ్ ట్రాన్స్‌ఫర్డ్ టు దిస్ ప్లేస్.  సో యూ సీ..” అంటుండగానే పరాత్పరరావు అడ్డుపడి..”ఇట్ ఈజ్ నో ప్రాబ్లెమ్.  ఐ షల్ సూన్ వెకేట్ ది హౌస్” అని అనేసాడు.  కారణం అంతకు ముందే అతను ఇల్లు మారాలి అన్న ధృడ నిశ్చయానికి వచ్చేసాడు.  ఒక చిన్న కుటుంబానికి సరి పొయ్యే ఇల్లు అది.  ఇప్పుడు కొడుకు కూడా పెద్దవాడవుతున్నాడు.  అతనికంటూ ఒక గది ఉండాలి.  అతనికంటూ ఒక “స్పేస్” ఏర్ఫాటు చేసుకోవాలి.  పెద్ద చదువులకి మేధ పెద్దది కావాలి.  అంటే విశాలమైన ఇల్లు ఉండాలి.  ఎప్పుడో పావ్‌లోవ్ పరిశోధనలో ఇరుకు ప్రదేశాలలో ఉన్న జీవి ఆలోచనలు ఆ ఇరుకు గదులులాగానే చిన్నవిగానే ఉంటవని, మేధ పెరగాలంటే..విశాల దృష్టి ఉండాలని అతని ప్రయోగాలలో తెలిందని చదువుకున్న జ్ఞాపకం.

చక్కని బంగళా ఒకటి కనపడింది అతనికి.  కాస్త పాతది. కింది భాగం ఒకటే.  పైన గాని పక్కన మరో వాటా గాని లేవు.  పై డాబాకి మెట్లు.  కనుచూపు మేరకి ఆకాశం కనపడుతుంది.  చక్కని గాలి.  ఇంట్లో ప్రతి గదికి చక్కని వెలుతురు. ఇంటి చుట్టు పెరడు. కొడుకు కావాలనుకుంటే పైన డాబా మీద చక్కగా ఆలోచించుకుంటూ, తిరుగుతూ చదువుకోగలడు.  అద్దె తన జీతం లో దాదపు 40 శాతం.  ఎక్కువే.   ఐనా తన ఖర్చులు తగ్గించుకుంటే సరి.  ఆరు మాసాల అద్దె అడ్వాన్‌ గా ఇచ్చి అందులోకి మారాడు.

కొడుకుకి విజ్ఞాన శాస్త్రంలో అభిరుచి వుందని తెలుసుకుని పది మంది ని అడిగి, ఒక మంచి కాలేజీలో చేర్పించాడు.  వాడు అడిగిందే తడవు ఒక మోటర్‌బైకుని కూడా కొనిపెట్టాడు.  దాన్నీ తీసుకుని ఇంటికి వచ్చినప్పుడు సీటు చూసి, ఇద్దరూకూర్చోలేరోమో అని అనుమానం వ్యక్తం చేస్తే ఆ బైకు మీద ఒకరే కూర్చోవాలి అని అన్నప్పుడు కొంచెం నిరాశచెందాడు, తనని కొడుకు ఆ బైకు మీద ఎక్కనివ్వడని తెలిసి.  ఐనా కుర్రాడికి నాకు తేడా లేదు అని  సరి పుచ్చుకున్నాడు. వాడి ఆనందమే తన ఆనందం కదా!

కొడుకుకి కంప్యూటర్ కొనిపెట్టాడు. ఇంటర్‌నెట్ లేకపోతే చదువుకోవడం కుదరదు కాబట్టి దానికి కావల్సిన రౌటర్లు, కనెక్షన్లు ఏర్పాటు చేసాడు.  కొడుక్కి ఇప్పుడు  ఎమ్ ఐ టి, స్టాన్‌ఫోర్డ్ , హార్వర్డ్, ప్రిన్స్‌టన్ లాంటి యూనివర్సిటిలతో పరిచయం ఏర్పడుతుంది కాబట్టి వాడినిక వాడి స్వంత ప్రణాళిక ప్రకారం చదువుకోనివ్వాలి.  వీలైతే ఏ దేశమైనా సరే పంపేయ్యాలి అని అనుకునేవాడు.

ఎప్పటి లాగానే పేపరు చదువుకుంటూ కాఫీ తాగుతుంటే, వంట గదిలో పెద్ద చప్పుడు.  పరిగెత్తుకుంటూ వెళ్తే భార్య ఊపిరి ఆడకుండా బాధ పడుతున్నది. విపరీతంగా చెమటలు.  అతని చేతిలోకి వాలి పోయింది.  నోటమ్మట నురగ.  కొడుకు లేడు. క్రికెట్ ఆడుకుంటానని బైకు తీసుకుని వెళ్ళిపోవడం గుర్తు వచ్చింది.  రోడ్డు మీదకు పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చి ఆటోని తీసుకుని వెళ్ళేటప్పడికి భార్య స్పృహలో లేదు.  ఆటొ డ్రైవర్ కి ఆమె చనిపోయిందేమోనని అనుమానం.  శవాన్ని తన ఆటోలో ఎక్కించుకోవడానికి ఇష్ట పడక వెళ్ళిపొయ్యాడు.  మళ్ళి రోడ్డు మీదక్ కి పరుగు.  మరొక ఆటొవాడు.  వీడి ఎక్కించుకుంటానన్నాడు కానీ హాస్పిటల్‌కి తీసుకువెళ్లడానికి ఐదువందలు అని అన్నాడు.  భార్య భారి కాయాన్ని మోయలేక ఇబ్బంది పడుతుంటే అప్పుడే అటువచ్చిన కూరగాయలమ్మే అమ్మి సహాయం చేసింది.  మొత్తనికి హస్పిటల్‌కి చేరాడు.  ఏం లాభం?  ప్రాణి పోయింది.  పరాత్పరరావు మళ్ళీ ఒంటరి వాడు అయ్యాడు.

భార్య దేహాన్నీ హాస్పటల్ లోనే ఉంచి కొడుకు కోసం అదే ఆటోలో వాడు క్రికెట్ ఆడుకునే గ్రవుండ్‌కి వెళ్ళాడు.  ఇంటర్‌కాలేజ్యెట్ టెస్ట్ మాచ్ అని అక్కడున్న బానర్ చూస్తే తెలిసింది.  కొడుకు బాట్ చేస్తున్నాడు.  చేతులూపాడు కొడుకుకి కనపడేటట్టు.  దగ్గిరకు వచ్చిన కొడుకుతో తల్లి సంగతి చెప్పాడు.  ఆ ఓవర్ ఐన తరువాత వస్తానన్నాడు కొడుకు.

అప్పుడు కొట్టాడు కొడుకుని పరాత్పరరావు.  గూబ మీద లాగి పెట్టి కొట్టాడు.  కొడుకు ఆ దెబ్బని కాచుకోలేక పొయ్యాడు.  క్రింద పడిపొయ్యాడు.  తండ్రి అక్కడే సిమెంట్ చప్టామీద కూలబడ్డాడు. పోయిన మనిషి ఎలాగు పోయింది..ఇక రాదు కదా!  కొడుకుతో ఆడుకుంటున్న తోటి క్రీడాకారులు వాడిని  పక్కకి తీసుకెళ్ళి  ఏదో చెప్పి పాడ్స్, గ్లవ్స్, గార్డ్లు వగైరాలు విప్పేసి తండ్రి ని ఆటోలో వెళ్లమని, వాడిని బైకు మీద బయలుదేరదీసారు.

తండ్రి హాస్పిటల్ లో వ్యవహారాలు ముగించాడు.  అక్కడి నుంచే ఫోనులో భార్య తల్లి తండ్రులకి కబురు అందజేసాడు.  బాంక్ కూడ ఫోన్ చేసి చెప్పాడు.  తండ్రీ కొడుకులిద్దరూ ఆమె శవంతో ఇంటికి చేరేటప్పడికి మధ్యాహ్నం అయ్యింది.  చుట్టాలు, పక్కాలు అందరూ వచ్చారు. కొడుకు చెయ్యవలసినవన్ని చేసాడు.

మళ్ళీ జీవితం మొదలైనది.

కొడుకు పొద్దున్నే లేవటం పరాత్పరరావు పర్సులో డబ్బు తీసుకుని వెళ్ళటం. తనకి కావల్సిన టిఫిన్ తీసుకురావటం.  తన బాంక్ వేళకి పరాత్పరరావు స్నానపానాదులు ముగించి వెళ్ళిపోవడం. తండ్రీ కొడుకుల మధ్య మాటలు తగ్గి పోయినవి.  డబ్బు కావాలంటే తండ్రి జేబులోనో పర్సులోనే ఉన్నవి తీసుకుని వెళ్లడమే.

ఒకానొక రోజు ఇంట్లో ఫోను మోగింది.  ఎవరో హోమ్ లోన్ ఇస్తామని ఫోన్ చేసారు.  అంతకు ముందు రోజు ఫోను చేసి పరత్పార రావు కోసం అడిగినప్పుడు, ఫోను తీసుకున్న వ్యక్తి ‘పరాత్పర రావు తనకి అంకుల్” అని చెప్పాడని మాటల సందర్భంలో ఫోను చేసిన పెద్దమనిష్ అన్నాడు. కొడుకే తండ్రిని అంకుల్ అని పరిచయం చేసుకున్నాడు అని గ్రహించాడు ఆ తండ్రి.

కొడుకు తను, తన గది, తన కంప్యూటర్, తన జీవితంలో మునిగి పొయ్యాడు.  ఒకే కప్పు క్రిందనున్న ఇద్దరు అపరిచితులు వారిద్దరూ ఇప్పుడు.

కొడుకు చాలా జాగ్రత్తపరుడుగా ఎదిగాడు.  ఎంత జాగ్రత్తపరుడంటే తనకి ఆకలి వేసినప్పుడు తన ఆకలి గురించే ఆలోచించుకుంటాడు. ఉన్న ఆహరం మొత్తం తానే ఆరగిస్తాడు. ఇతరుల క్షుద్భాదతో తనకి ఎటువంటి సంబంధమూ లేదు అని అతని ప్రగాఢ విశ్వాసం. అలాగని తను కొని తెచ్చుకున్న ఆహరం మాత్రమే అతను తనది అని అనుకోడు. తన తండ్రి తెచ్చుకున్న ఆహర పదార్ధాలమీద మీద కూడ తనకి సంపూర్ణమైన హక్కు ఉందని బలంగా నమ్ముతున్నాడు. అందుకని తండ్రి తనకని తెచ్చుకుని భద్రపరుచుకున్న భక్షాలను కూడా ఆరగిస్తాడు. అతని ఆకలి తీరితే చాలు. తండ్రి ద్వారా అబ్బిన జ్ఞానం అది.  అవును, అతని కొడుకు చాలా జాగ్రత్తపరుడు.  He thinks and therefore  he is. తను, తన అవసరాలు మాత్రమే కొడుకు ముఖ్యం.  అతని ప్రపంచం అతనికి నేర్పిన పాఠం అది.

శంకరం పేటలో కనపడిన పరత్పర రావుని ఎరిగున్న పెద్ద మనిషి ఇక్కడున్నారేమిటి అన్న ప్రశ్నకి..కొడుకుకి ఉద్యోగంలో పదోన్నతి లభించిందని, బదిలీ మీద మరో మహానగరానికి వెళ్ళి పొయ్యాడని తను ఒంటరిగానే ఉన్నాడు కాబట్టి ఒక చిన్న పోర్షన్‌లోకి మారానని చెప్పాడు.

కొడుకుకి బదిలి అవ్వలేదని, అదే ఊళ్ళొ, మరో ఇంట్లో, తన జీతంతో, తన ‘స్పేస్‌’ లో తన అభిరుచికి తగినట్టు ఉంటున్నాడని మనిద్దరికి తెలిసినట్టే, ఆ పెద్దమనిషికి రేపో మాపో తెలియకుండా ఉంటుందంటారా?

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *